Ekonomia

Manufaktury, powstające w epoce feudalizmu, stanowiły pierwszą formą produkcji kapitalistycznej. Właściciel przedsiębiorstwa — kapitalista, posiadał środki produkcji — narzędzia, surowce, budynki i zatrudniał robotników najemnych. Robotnicy nie posiadali nic, oprócz własnej siły roboczej, lecz byli wobec prawa ludźmi wolnymi. Wysokość płac kształtowała się zależnie od kosztów reprodukcji siły najemnej. Wartość wytworzona w procesie produkcji przewyższała płace. Różnica między płacami a wartością wytworzoną, czyli wartość dodatkowa, była źródłem zysku przedsiębiorcy. Zwycięstwo kapitalizmu zależało od istnienia wolnej siły roboczej, nagromadzenia kapitałów, powstania rynków zbytu. Dzieje rozkładu feudalizmu oraz rozwoju systemu kapitalistycznego, to przede wszystkim ewolucja tych trzech podstawowych elementów, ściśle ze sobą powiązanych i wzajemnie na siebie oddziałujących. W systemie kapitalistycznym istniały olbrzymie możliwości wzrostu produkcji i rozwoju sił wytwórczych. Zniesienie feudalnych ograniczeń nałożonych na wytwórców, a także szybki rozwój rynków zbytu, pozwoliły zastosować maszyny i rozwinąć wielką produkcję fabryczną. Jednakże i tu ujawniły się wkrótce granice postępu. Prywatna własność środków produkcji oraz fakt, że motorem rozwoju gospodarczego była pogoń przedsiębiorców za zyskiem, nadawały anarchiczny charakter życiu gospodarczemu.
Biuro rachunkowe Warszawa Praga Nowelizacje ustaw program kadry