Ekonomia

W warunkach feudalnego systemu produkcji zwierzchnią własność ziemi posiadali panowie feudalni, w tym także monarcha oraz Kościół. Na roli pracowali poddani chłopi, którzy z tytułu jej użytkowania byli zobowiązani do oddawania określonych powinności w postaci renty feudalnej. Całkowity produkt pracy dzielił się na część zatrzymywaną przez bezpośredniego producenta oraz na rentę oddawaną feudałowi. Chłop nie stanowił wprawdzie bezwzględnej własności pana, lecz był od niego zależny i miał ograniczoną swobodę osobistą; z reguły nie miał prawa opuścić gospodarstwa bez zgody feudała. W systemie feudalnym rolnik był w poważnym stopniu zainteresowany wynikami swej pracy. W miastach rozwijała się produkcja rzemieślnicza. Jednocześnie istniejący cechowy system organizacyjny rzemiosła ustalał ściśle granice wzrostu produkcji. Cechy starały się bowiem nie dopuścić do powstawania konkurencji wśród rzemieślników. Dlatego limitowały wielkość wytwórczości każdego producenta. Gospodarka feudalna na wsi ulegała stopniowej ewolucji. Coraz większe znaczenie zyskiwała pieniężna forma renty zwana czynszem. Rozwój handlu i gospodarki pieniężnej prowadził do złagodzenia poddaństwa chłopów, sprzyjał też umocnieniu pozycji i zamożności mieszczaństwa. Poza obrębem organizacji cechowej pojawiły się manufaktury — przedsiębiorstwa, w których pracowała duża liczba pracowników najemnych, stosujących nadal rzemieślniczą technikę produkcji. Organizatorami produkcji manufakturowej byli na ogół kupcy, a jej celem zwiększenie wytwórczości poprzednio ściśle limitowanej przez cechy.
Organizacja charytatywna paltformy dla niepełnosprawnych Badania rynku